Wilma Rens, dochter van Corry en voorzitter van Cliëntenraad Hof van Nassau “Het doet ontiegelijk veel zeer dat ik mijn moeder niet kan zien, maar ik weet dat het niet anders kan”

STEENBERGEN – Afgelopen dinsdag kondigde premier Rutte aan dat de maatregelen voor verpleeghuizen onverkort van kracht blijven. De deuren blijven dicht. Geen bezoek toegestaan. Voor partners en kinderen in de buitenwereld betekent dit nog langer geen persoonlijk contact met de mensen van wie zij zoveel houden. Geliefden van wie de voorraad tijd grotendeels verbruikt is. Wilma Rens, voorzitter van de Lokale Cliëntenraad van Hof van Nassau in Steenbergen, weet er alles van. Haar moeder Corry woont in het verpleeghuis. Zes van de bewoners van haar woning zijn besmet. Wilma’s moeder is er één van.

Afgelopen woensdag overleed een medebewoner aan de gevolgen van corona. Een emotioneel moment dat nabestaanden via een WhatsApp-groep met elkaar delen. “Iedereen zit in hetzelfde schuitje. We missen onze ouders enorm, al weten we dat er goed voor hen gezorgd wordt, en we missen elkaar. Normaal zie je elkaar in het Hof. Je maakt een praatje en wenst elkaar sterkte. Nu blijven we op de hoogte via de WhattsApp-groep. Dat voelt voor mij persoonlijk ook fijn en warm.”

Afscheid nemen

Samen met locatiemanager Marcha Kwisthout dacht Wilma al na over de periode na de crisis, wanneer de deuren weer opengaan. “Er komt dan een herdenkingsbijeenkomst zodat we met elkaar terug kunnen blikken en afscheid kunnen nemen. Het is straks erg vreemd dat mensen, bewoners en mantelzorgers, er ineens niet meer zijn. Je wilt elkaar dan toch nog even spreken en een hart onder de riem steken, al zal een stevige knuffel waarschijnlijk nog steeds niet kunnen.”

“Ik heb er vrede mee”

Het virus manifesteerde zich bij Corry’s moeder in een relatief milde vorm. “Het ergste lijkt achter de rug, maar toch denk ik dat de gevolgen haar de das om zullen doen. Ik ben bang dat ik haar niet meer persoonlijk zal zien. Die gedachte doet zeer, maar ik heb er wel vrede mee. Vier maanden geleden overleed mijn vader. Die was prima gezond, werd ziek en overleed tien dagen later. Zijn dood voelde als een overval. Wanneer mijn moeder nu zou sterven, is dat heel anders. Dan is het goed geweest.”
Wilma realiseert zich dat dat voor anderen misschien vreemd klinkt. “Het proces van aftakeling bij mijn moeder gaat maar door. Versneld, nu ze ziek is en wij elkaar alleen op afstand kunnen zien. Ik merk dat zij mij in deze periode kwijt is geraakt.“

Boterham met appelstroop

Niet alleen de corona, maar ook het gebrek aan persoonlijk contact maakt dat haar moeder sneller langs de neerwaartse spiraal naar beneden glijdt. “We videobellen, maar een telefoon is voor haar al een onbekend ding geworden. Wanneer ze al reageert, dan is het op mijn stem. Ik begin altijd met ‘Heej dotje’ en soms hoor ik van de verpleging dat ze dat na ons gesprek nog een aantal keer herhaald heeft.”
De kaartjes die Wilma via de schone was bij haar moeder bezorgt, leiden soms tot een moment van helderheid. “Ik schrijf dan zoiets als: ‘Lieve moedertje. Eet je iedere dag een boterham met appelstroop en een bakje vla?’ De verzorging herhaalt dat en soms gaat er dan een luikje in haar geheugen open en eet ze haar boterham in één keer op.”

Ogen en oren

Het werk als voorzitter van de Lokale Centrale Cliëntenraad gaat door, al zijn vergaderingen er niet meer bij. “Het is onze taak om onze ogen en oren wijd open te houden, om alle signalen op te pikken en waar mogelijk in acties om te zetten. Laatst zag ik bij het ophalen van de was dat er een behoorlijk rij stond, wat mij niet wenselijk leek. In overleg met de locatiemanager is het systeem toen aangepast.”

Gemis, verdriet en onmacht

Ook gaat Wilma regelmatig het gesprek een met kritische mantelzorgers. “Soms ontmoet ik mensen die echt boos zijn. Hun ouders zijn niet ziek en daarom vinden zij dat zij wel op bezoek zouden moeten kunnen. Ik begrijp dat. We kampen allemaal met gemis en verdriet en de onmacht die daaruit voortvloeit. Wanneer ik hen vertel dat mijn moeder corona heeft, verandert het gesprek. Ze luisteren en er is meer begrip. Wanneer de mensen in Hof van Nassau ziek worden, duurt het zo vreselijk lang voordat ze weer opgeknapt zijn. Als ze al opknappen en zelfs dan is hun conditie enorm achteruit gegaan. We moeten er met elkaar alles aan doen om te voorkomen dat het zover komt. Deuren dicht is daarbij de enige optie.”

Wilma weet dat haar moeder in het Hof van Nassau wordt omgeven door luxe, rust en liefdevolle verpleging. “Maar het blijft dubbel. Ik wil er zó graag naartoe, maar ik weet dat het niet kan. De wetenschap dat mijn moeder omringd wordt door de beste zorg die zij kan krijgen, is nu de enige troost.”

Deze foto van Wilma Rens en haar moeder Corry werd genomen in 2018 ter gelegenheid van de opening van Hof van Nassau. Wilma vreest dat zij haar moeder, die besmet is met het corona-virus, niet meer persoonlijk zal zien voor de lockdown ten einde is. Via videobellen blijft zij in contact met haar.

Door: Dasja Abresch