Syrische Gaze (13) omarmt het vrijwilliger-zijn “Joeffrouw, waarom doen niet alle mensen zo?”

STEENBERGEN – Toen de 13-jarige Syrische vluchteling Gaze vorig jaar voor het eerst in verpleeghuis ‘Hof van Nassau’ kwam, leerde hij daar een nieuw begrip kennen: De vrijwilliger. Mensen die een ander helpen, ook al is die persoon een wildvreemde. Ter plekke besloot Gaze dat hij ook vrijwilliger wilde worden, in het bijzonder voor het project dat ‘joeffrouw’ Hilde ieder jaar op zijn Gummaruschool organiseert voor de kinderen van het Zuid-Afrikaanse Sizabantwana. De manier waarop deze jonge, nieuwe Nederlander deze taak oppakte en uitvoerde, zal juf Hilde nog lang bijblijven.

Ieder jaar organiseert lerares Hilde Baar een project in de groepen 8 voor de kinderen van Sizabantwana waar zij persoonlijk bij betrokken is. De kinderen in het straatarme Zuid-Afrika moeten dagelijks 12 kilometer naar school lopen. De maaltijd die zij daar krijgen, is vaak de enige van de dag. De afgelopen jaren zamelen de leerlingen van de Gummarus met tal van activiteiten geld in dat benut wordt voor de aanschaf van onderwijsmaterialen.

Iedere dag moeilijk

Gaze, die vier jaar geleden naar Nederland kwam, luisterde aandachtig toen er uitleg werd gegeven over het project. “Ik begreep het eerst niet zo goed,” geeft hij toe. “Maar toen de juffrouw mij uitlegde hoe de kinderen daar leven en wat wij daar aan konden doen, wist ik gelijk dat ik moest helpen. Nadat ik gevlucht was uit Syrië heb ik anderhalf jaar in een kamp in Libanon gezeten. Dat was moeilijk, maar voor die kinderen in Afrika is iedere dag moeilijk. Ik woon hier nu met mijn vader en moeder in een gewoon huis, vlakbij school. Die kinderen daar slapen op de grond en moeten iedere dag twaalf kilometer naar school lopen.”

Geen familie

Vol overtuiging stortte Gaze zich daarom op de activiteiten voor Sizabantwana. Het bracht hem onder meer in verpleeghuis ‘Hof van Nassau’ waar hij samen met mede-leerlingen spullen verkocht voor het goede doel. Hij zag er een mevrouw die hij herkende omdat zij hem had voorgelezen toen hij net in Nederland was. Ze duwde er de rolstoel van een bewoner die, zo leerde Gaze, helemaal geen familie van haar was. “In Syrië helpen de mensen elkaar natuurlijk ook, maar daar zorgen families voor elkaar.” Dat onbekenden elkaar helpen, is er een onbekend en overbodig fenomeen. ‘Vrijwilliger’, is om die reden een begrip waar Gaze geen enkel beeld bij had. Juffrouw Hilde gaf hem tekst en uitleg en zal zijn reactie daarop nooit vergeten: “Maar joeffrouw, waarom doen niet alle mensen zo?”

Mooiere wereld

Het bleek een retorische vraag, want Gaze besloot ongeacht het antwoord in ieder geval zelf zijn best te doen om de wereld een beetje mooier te maken. Omdat hij inmiddels overtuigd was van het belang van het project van Sizabantwana richtte hij zijn pijlen daarop en legde Hilde zijn eerste idee voor: “Joeffrouw, in de Jumbo komen alle mensen van Steenbergen boodschappen doen. Waarom gaan wij daar geen Afrika-tafel maken?”

Corona

Niet veel later en geheel op eigen kracht, had Gaze een afspraak met Marcel Schoone, ‘de baas’ van Jumbo Steenbergen. Gekleed in zijn zondagse pak overtuigde hij de bedrijfsleider met hem in actie te komen voor de kinderen van Sizabantwana. Zodoende kreeg hij in februari de opbrengst van de emballage box en zou hij op 18 maart vanachter een tafel de producten van en voor de Afrikaanse kinderen mogen verkopen in de Jumbo.
‘Zou’, want zoals bij zo veel activiteiten, gooide corona ook hier roet in het eten. Dat betekent voor Gaze niet dat het project daarmee van de baan is. Hij legde de verantwoordelijkheid voor uitvoering terug bij juf Hilde: “Aan het eind van het schooljaar kreeg ik een briefje in mijn handen gedrukt met de naam en het telefoonnummer van de bedrijfsleider van de Jumbo. ‘Voor mij te laat juf, daarom geef ik het aan jou’, was de begeleidende boodschap.”

Ieder jaar een nieuw plan

Zelf heeft Gaze grootse plannen voor zijn nieuwe school ’t Ravelijn waar hij deze week begonnen is. “Ik wil elk jaar een nieuw plan uitvoeren voor de kinderen van Sizabantwana. Zodra ik op school zit ga ik daarover praten met de meneer die mij daarbij kan helpen.”

Hilde denkt met warmte terug aan haar tijd met Gaze:. “Het project Sizabantwane is ieder jaar win-win. We doen iets voor de kinderen daar, terwijl onze eigen kinderen zich bewust worden van het feit dat zij in een enorm kansrijke omgeving opgroeien. Jongeren zoals Gaze zijn de pareltjes van het project.”

De vrijwilliger; een werelds begrip

“Onbetaald en onverplicht werken, voor anderen of voor de samenleving.” Het is een officiële definitie voor vrijwilligerswerk, al doet deze geen recht doet aan de gedrevenheid en de passie waarmee de mensen achter deze omschrijving zich inzetten voor hun zaak. De variatie in het werk dat zij verzetten, is bijna oneindig evenals hun invulling van het woord samenleving. Het kan het eind van de straat zijn, maar ook de andere kant van de wereld. Van deze laatste categorie kent de gemeente Steenbergen talloze voorbeelden. De een zet zich in voor een project in Zuid-Afrika, de ander via Vluchtelingenwerk voor nieuwe Nederlanders. Een derde bekommert zich om het lot van vluchtelingen die gestrand zijn op Griekse eilanden. De Steenbergse Courant vroeg een aantal van hen om aan de hand van een persoonlijk verhaal toe te lichten wat het vrijwilligerswerk hen brengt.

In deel 1 het gecombineerde verhaal van de Syrische vluchteling Gaze (13) die dankzij een schoolproject vrijwilliger werd en van zijn juffrouw Hilde die zich al jaren inzet voor kinderen in Zuid-Afrika.

FOTO’S

Bij de Jumbo Steenbergen regelde Gaze dat de opbrengst van de statiegeldbonnenbus één maand naar het project Sizabantwana ging. Een trots moment voor de Syrische jongeman.

Tijdens de verkoop van producten in verpleeghuis Hof van Nassau, raakte Gaze bekend met het fenomeen vrijwilliger. Het verwonderde en intrigeerde hem. Nu hij weet wat het inhoudt, wil hij er zelf ook graag één zijn.

Door: Dasja Abresch