Nazaten liepen in de voetsporen van Major George Lawrence Cassidy

WELBERG – Major George Lawrence Cassidy van het Canadese Algonquin Regiment was een bijzonder mens. Een vrijheidsstrijder in hart en nieren maar ook een getalenteerd creatieve geest. Wat zijn oog zag, vertaalden zijn handen met pen op papier of met verf op doek. Zelfs gedurende de vele gevechten die hij meemaakte tijdens de bevrijding van West-Europa. Het resultaat is een reeks unieke oorlogswerken waarvan er twee terug zijn te voeren op de Welberg. Bijna 75 jaar nadat Cassidy optekende hoe Duitse en Canadese soldaten elkaar zwaar bevochten aan de Kapelaan Kockstraat, bezochten zijn zoon en kleindochter het dorp. Op verzoek van de Steenbergse Courant poseerden zij op de plek die George Cassidy koos als invalshoek voor zijn tekening met de titel ‘Tegenaanval van de vijand. Eerste slag bij Welberg’.

Veel jonge militairen die in de Tweede Wereldoorlog de oversteek naar het Europese vasteland maakten, werden gedreven door het vooruitzicht van avontuur of een mooi salaris. Dat gold niet voor Cassidy. Hij had een prima baan als leraar en een groeiend gezin. Volgens Terry Cassidy is er dan ook maar één antwoord mogelijk op de vraag waarom zijn vader zich geroepen voelde om in een vreemd land zijn leven te wagen voor onbekenden: “Hitler”.

Operatie Overlord

“Mijn vader voelde in 1938 hoe het nazisme en de oorlogsdreiging groeide. Het was voor hem reden om zich bij het Algonquin Regiment te voegen.”
Het zou nog tot 1943 duren voordat Cassidy vanuit Canada naar Engeland vertrok. Van daaruit maakte hij in juli 1944 de oversteek naar de Franse kust. Een kleine pion in het schaakspel dat Operatie Overlord heette, maar daarmee wel een schakel in de bevrijding van Europa. Voor het zover was, bleek er nog een lange weg te gaan.

Luchtpost

Ook voor het gezin dat achterbleef was het zwaar. “Ik zal een jaar of zes geweest zijn toen hij vertrok, maar ik herinner het me nog als de dag van gisteren.” Gelukkig was vader Cassidy een fervent schrijver en dus vielen er gedurende de oorlogsjaren vele brieven, geschreven op het kenmerkende lichtblauwe luchtpostpapier, op de mat. “We leerden om tussen de regels door te lezen, want alle post werd gecensureerd. De brieven zijn allemaal bewaard gebleven.”

Gewond in actie

Reikhalzend keek het gezin uit naar die tekenen van leven. Tot die ene keer dat het bericht niet van de majoor zelf kwam. “In september 1944 ontvingen wij een telegram dat vader gewond was geraakt in actie. Meer niet. We hadden op dat moment geen idee hoe het met hem was en of hij het wel overleefd had. Mijn moeder was radeloos van onmacht en verdriet,” vertelt Terry, nog altijd geëmotioneerd door de herinnering.
Feit was dat tegen de tijd dat het telegram zijn gezin bereikte, Cassidy zelf al weer zo goed als hersteld was. Niet lang daarna zou het Algonquin Regiment zware verliezen lijden bij de Slag om Welberg. Vijftien doden, vele gewonden en kameraden die krijgsgevangen werden genomen. George overleefde en trok verder naar het volgende slagveld.

Blije verhalen

Over de angst die hij ervoer tijdens de gevechten, het verdriet om gevallen kameraden en het gemis van zijn gezin,  praatte de majoor na de oorlog niet veel. “Mijn vader vertelde wel vaak en graag over het Algonquin Regiment, maar alleen de blije verhalen. De anekdotes uit het regiment. Maar één keer heeft hij mij verteld dat hij bang was. Tijdens gevechten in maart 1945 lag hij urenlang alleen in een greppel terwijl rond hem heen de wereld in brand stond. Hij dacht dat hij op zeker moment flauw was gevallen, maar toen hij bij kwam zag hij dat hij zeker twintig sigaretten had gerookt zonder dat hij het zich kon herinneren. Na afloop ging hij naar zijn bevelvoerder en zei ‘ik ben er klaar mee’.”

Warpath

De oorlog was echter nog niet klaar met Cassidy en dus vocht hij door tot de val van het Duitse Rijk definitief was. Eenmaal terug thuis keerde hij terug naar het onderwijs en werd hoofd van een school. Hij bleef echter zijn hele leven nauw verbonden met het Algonquin Regiment. Zo schreef hij op verzoek van het regiment het boek ‘Warpath. The story of the Algonquin Regiment 1939-1945’.

DSO

In eigen land wordt Cassidy ook wel Renaissance Man genoemd vanwege zijn vele talenten als schrijver en kunstschilder. Die staat van dienst was kleindochter Fran Reid al van jongs af aan bekend. “Zelfs de kerstkaarten van mijn opa waren ware kunstwerken.” Pas op latere leeftijd realiseerde zich wat haar opa eigenlijk betekend had in de oorlog. “Op de school waar mijn grootvader directeur was, vroegen ze mij om tijdens een herdenkingsdienst zijn D.S.O. (Distinguished Service Order, onderscheiding voor het tonen van moed en leiderschap –red.-) voor te lezen. Ik ging daar vanzelfsprekend mee akkoord. Toen ik las wat daar eigenlijk in stond, werd ik er enorm door geraakt. Het was voor het eerste dat ik mij realiseerde wat mijn opa had betekend en met hem vele anderen.”

Tijdens de bijzondere reis die zij samen maakten ervoeren Terry en Fran de dankbaarheid van de mensen als hartverwarmend. “Zij zijn hier niet vergeten, zij worden herinnerd.”

George Cassidy stierf in 1988. Hij werd 82 jaar.

Terry Cassidy en zijn dochter Fran Reid poseerden tijdens hun bezoek aan Welberg op nagenoeg dezelfde locatie als van waaruit hun (groot)vader, major George L. Cassidy, in november 1944 de eerste slag om Welberg tekende. Terry erfde niet het teken-, maar wel het schrijftalent van zijn vader. Hij schreef onder meer het boek Private Soldier een fictief verhaal gebaseerd op de tocht van een Canadeees infanterie bataljon in 1944 en 1945.

Door: Dasja Abresch