Moeder van Wilma Rens verslaat virus in Hof van Nassau: “Laten we niet vergeten dat corona sterker is dan eenzaamheid”

STEENBERGEN – Met smaak peuzelt Corrie Machielse de aardbeien-met-suiker op die haar dochter Wilma voor haar meenam. Straks nog een bakje koffie met een speculaasje en dan is het weer tijd om afscheid te nemen. Het lijkt niet direct aanleiding voor een artikel in de krant, ware het niet dat het tafereeltje bijna een wonder genoemd mag worden. Een paar weken geleden leken Corrie’s dagen nog geteld toen het corona-virus zijn klauwen in haar sloeg. Nu ziet het er naar uit dat zij binnenkort haar 85ste verjaardag mag vieren.

“Kijk hier maar eens naar,” zegt Wilma Rens terwijl zij op haar telefoon twee foto’s toont. Eén van haar moeder op 3 april, blakend van gezondheid en met een frisse lach om rode appelwangen. De tweede foto is elf dagen later genomen. Dezelfde vrouw, maar nog slechts een schim van zichzelf. Het ergste deel van de ziekte was toen nog lang niet achter de rug. “Ik had nooit verwacht dat ik hier nog een keer bij haar zou zitten. Eej moedertje?”, betrekt Wilma de aardbei-smikkelende Corrie bij het gesprek. “Ja!”, antwoordt moeder Corrie in een vlaag van herkenning. Tranen van blijdschap wellen op in Wilma’s ogen.

Handkus over het hek

Ook in die slechte periode sprak de Steenbergse Courant met Wilma. In haar rol als voorzitter van de Cliëntenraad van Hof van Nassau en als dochter van een moeder die er al verzorgd werd toen het Hof nog De Lindenburgh heette. “Vijf jaar is ze nu hier en ik hoop dat er nog zeker vijf jaar bij komen,” vertelt Rens met overtuiging. In die periode is haar moeder steeds verder afgereisd naar het land van verdwenen herinneringen. De corona heeft dat proces geen goed gedaan. “Voor mensen wiens ouders nog gezond zijn, is dat moeilijk te begrijpen. Die denken dat het niet zoveel uitmaakt wanneer iemand sterft omdat zij al heel oud en dement zijn. Maar zo werkt het niet. Je hebt maar één moeder en die wil je graag zo lang mogelijk bij je houden. Ook al kun je niks meer bij haar kwijt. Wanneer zij mij bij vertrek een handkus over het hek blaast, dan ben ik even de gelukkigste mens ter wereld.”

Spannend

Wilma realiseert zich terdege dat niet alle families van cliënten van het Hof van Nassau dit geluk nog mogen ervaren. In totaal raakten vijfentwintig bewoners besmet met het corona-virus. Acht van hen overleden aan de gevolgen. Inmiddels lijkt het ergste achter de rug en is zijn alle groepswoningen uit isolatie. Sinds enkele weken kunnen cliënten en naaste familie elkaar weer zien in de speciale Kletstenten ‘slechts’ gescheiden door een transparant scherm.
Dit weekend vinden de eerste bezoeken plaats in het restaurant van het Hof van Nassau. Zonder tussenwand, maar natuurlijk wel met anderhalve meter tussenruimte. “Ik kijk er naar uit, maar vind het ook enorm spannend,” geeft Wilma toe. “We weten wat het virus aan kan richten, maar we weten helemaal niet wat er gaat gebeuren nu de maatregelen worden afgebouwd.”

Weerstand

‘Stapje voor stapje’, is het credo waar Wilma naar leeft. “En dan ook nog babystapjes. De afgelopen periode was afschuwelijk, maar de gedachte dat we daar over een poosje weer naar terug moeten omdat het aantal besmettingen toeneemt…Ik weet niet of ik dat geestelijk aan zou kunnen.”
Toch neemt in de maatschappij de weerstand tegen ‘de 1,5 meter samenleving’ snel toe. Aanhangers van die beweging noemen met name de oudere in zorgcentra als voorbeeld van een schrijnende en onwenselijke situatie die zo snel mogelijk voorbij moet zijn.
Wilma Rens is het er niet mee eens. “Als we nu te snel gaan, dan kunnen we daar alleen maar spijt van krijgen.” Ze schaart zich om die reden volledig achter de keuzes die het management maakt om het zorgcentrum voorzichtig uit de lockdown te halen. “Laten we niet vergeten dat corona sterker is dan eenzaamheid. Bovendien, deze mensen zijn niet eenzaam. Ja, ze missen hun familie natuurlijk, maar ze hebben een hele dag mensen om zich heen en krijgen de beste verzorging die er is. Ik ben zó trots op de personeelseden en ik zeg dat wel honderdduizend keer tegen ze.”

Nu pas verwerken

Nicole de Ruiter, dagbestedingscoach in Hof van Nassau, begeleidt Corrie Machielse op deze dag in de Kletstent en sluit zich bij de woorden van Wilma aan. Als activiteitenbegeleidster heeft zij aan de zijlijn meegekeken: “Ik heb gezien wat het virus met de cliënten deed, maar ook met mijn collega’s. Die hebben het echt zwaar gehad en kunnen nu pas een beetje gaan verwerken wat er is gebeurd. We kunnen niet voorzichtig genoeg zijn.”

Foto: Op Moederdag bezocht Wilma haar moeder Corrie voor de eerste keer in de Kletstent op het voorterrein van Hof van Nassau. Er zijn twee Kletstenten. Cohort 1 voor cliënten die nooit besmet zijn geweest en Cohort 2 voor de mensen die dat wel waren.

Foto: Dasja Abresch © Steenbergse Courant
Door: Dasja Abresch