Kleine moeite, groot plezier

Liefst wilde ze een dansje met me maken tijdens de Muza in haar geliefde Dinteloord, waar haar vader ooit loco-burgemeester was. Om mijn danskunsten niet en plein public prijs te hoeven geven, nodigde ik Josje Buscop uit voor een bezoek aan het gemeentehuis. Een bezoek om nooit te vergeten.


Voor zover je dat als burgemeester kunt zeggen, is Josje mijn grootste fan. Ze staat me altijd toe te lachen en te zwaaien als ik in Dinteloord kom bij gelegenheden zoals Koningsdag.
Haar glimlach is hartveroverend en haar hart zit op de goeie plek. Meer dan dat zelfs.


Josje is, zo gaf ze prijs, 61 jaar jong. Werkt al ruim 40 jaar bij de WVS en woont naar volle tevredenheid in de woonvoorziening aan de Prinses Irenestraat.
Daarnaast is ze onder meer als vrijwilligster actief op de Groen van Prinstererschool en in De Nieuwe Haven. En volgend jaar gaat ze voor de 45ste keer de Suikerstadmars lopen. Petje af hoor!


Boven alles kun je vreselijk lachen met Josje, die geen blad voor haar mond neemt en je – met een scherp gevoel voor humor – graag voor het lapje houdt.
Zo hield ze bij hoog en laag vol dat ze écht trompet had gespeeld op het podium van de Muza. Toegegeven, ook haar playback-act mocht er wezen.


Mijn wens dat ik altijd burgemeester van de gemeente Steenbergen zou willen blijven, pareerde Josje gevat met de opmerking: ,,Dat kan niet, want u wordt ook ouder.”
Gelukkig sprak ze wel de hoop uit dat ik op gevorderde leeftijd in De Nieuwe Haven kom wonen.


Zo’n ontmoeting helpt je als burgemeester én als mens om zowel je werk als het leven te relativeren. Ik heb ervan genoten en Josje ook, dat weet ik zeker. Vol trots heeft ze als “burgermoeder van Dinteloord” de ambtsketen mogen dragen. Zoals haar vader dat vroeger ook heeft gedaan.
Kleine moeite, groot plezier.

Gegroet,

Ruud